مـــــــــــن و تنــــهـــــــایـــــی هــــــای مــــــــــــن

بانو! مرا به خلوت شبهای خود ببر

در امتداد شهرک رویای خود ببر

بانو! تبسم از لب من بسته است رخت

این آسمان بلند و زمین خداست سخت

بانو! قسم به ذات خدا نیست راحتی

بهر بیان غصه ندارم صراحتی

بانو! به هر غزل که ز آتش سخن زدی

صدها شراره  بر تن عریان من زدی

بانو! خدا خدا به خدا میکند دلم

نام ترا به گریه صدا میکند دلم

***

بانو! دمیکه دلبر بیگانه میشدی

بردستهای دشمن من شانه میشدی

بانو! مگر که رحم نکردی بحال من؟

ناگفته ماند پاسخ صدها سوال من

بانو کدام سوی ببینم ندا کنم !؟

تا کی به خویش قصه ی چون و چرا کنم؟

بانو! بگو کرا ببرم التجا خویش؟

جویم کجا جواب به چون وچرای خویش؟

بانو! تو رفته یی و غزل نیز رفته است

مهر سکوت بر لب سردم نشسته است

خود در سرای دیگری عودت نموده یی

اینجا مرا به بیکسی دعوت نموده یی

***

بانو !هزار بار بود خاک بر سری

دستی که داد دست تو بر دست دیگری

در دل آتش چو ابراهیم بر پا گشته ای

با لباس شعله ها امشب چه زیبا گشته ای

مثل اکاسی گرفتی باغ را از عطر خویش

زیب گلها خواب سرخ یاسمن ها گشته ای

ساختی ام در هوای خویش شاهین وفا

خود غرور قله های کوهء بابا گشته ای

خسته گی های درون سینه ام را گم شدی

یک ولایت آرزو یک شهر رویا گشته ای

چون کتاب آسمانی رنگ باور می شوی

چون خداوند دلم یکتای یکتا گشته ای      

 
هـــوا تاریک اینجا هر طرف سر تا به پا تاریک

خــــطوط جاده ی امـــــید ها تا انـــــــتها تاریک

نشسته کهکشان در سوگ مرگ دختر خورشـید

زمـــین و آســمان تا ساحه ی عرش خدا تاریک

زدست دل دقــی هــــا بقچه می بندم و می کوچم

که باشد کوچه و پس کوچه ی شهر شما تاریک

فضـای اســـتجاب التجا گـــــــردیده ست دودی

و واتـیکان قـلـب مـن به هنـگـــام دعــــــا تاریک
 
                                   

تو رفتی در دیار کعـــبه ی دل ها بی بی حـــاجی
به کف  تسبیح با آهنگ بسم الله* بی بی حاجی 
در آن ساعت که در زمزم حضورت بود میدانی ؟
شــدم راهــیی یادت جـانب دریا بی بی حـــاجی
اگر هفــت بار بنــمودی طــــواف خانه ی مــولا
زدم هفــــــتاد دور  خانه ی تان را بی بی حاجی
تو بودی در تفــــــکر بر مـــــقام پاک ابراهــــیم
و من در فکــر روی تو تک و تنها بی بی حاجی
صــــفا و مرو ه میرفتی و میرفــتم به رســم آن
حـــدود کوچه ی تانرا ته و بالا بی بی حــــــاجی
خدا آورده این دوری و این دوری ز مجـبوری...
چه میشد کعبه گر میبود در اینجا ! بی بی حـاجی

خیالت را شبانــــگاه دارم ای یار

نگاه بر چهره ی ماه دارم ای یار

ز درد شــــوم ناچار یی و دوری

توکلت وعــــــــلی الله دارم ای یار

                                             * * *

                                                 دقـــا یق را برایت میشــــــــمارم

                                                  بیا امشب دگر طـــــــاقت ندارم

                                                  فقط از هست دنیا یک دلم هست

                                                  خـدا گفته به پایت میگـــــــــذارم

                                               * * *

نگاه بر سوی ماتو کرده عاشق

هوایت با دل او کرده عاشـــــق

خدا ناترس غرق روز گا  ری

خبر گیری بکن تو کرده عاشـق

                                                * * *

                                                     چی میشه یک غزل امشب بخوانی

                                                      زدیـوان بلــــــــــند آســــــــــــــمانی

                                                    چی میشه همره یک بوسه ی گـــرم

                                                      به شهرستان معراجم رســــــــــانی

                                                 * * *

کسی اینجا ز رســــوایی نویسد

کسی از بی ســــرو پایی نویسد

ولی بیچاره در گــــیر جـــــدایی

دوبیتی های تنــــــــــهایی نویسد

 و ....

 

 

 

 

 امشب فضــــــای ســـــرد تمنا شکســــته است

 صد شیشه دل تو گویی در این جا شکسته است

 اســـطورهء امـــید به آن اوج هـــــــــــای دور

 یکسر حکایتیست که در ما شکسته اســــــت

  دســـت طلب ز بس  که به دروازه اش زدم

  دروازه های خانه ی مولا شکسته اســـــت

  مــثل غــــــــرور پیــکــــر بودای بامـــــــیان

  تندیس عشق معبد رویا شکســــــته اســـــت

 پوج است قصه های صــــــــبوری برای مــن

 کشتی صبر در دل دریا شکســــــــته اســــــت

  یک قطره اشــــک ازرخ هفت آســـمان ریخت

  گویی که قلب خالـــق یکتا شکســــــته اســــت

  گفتم شکســـــته است دلم آشــــــــــــــــــنای من

  گفتی شکسته لیک چه زیبا شکســــــــــته است

                                   

باز گو افســــــانه ی دیو و پری را بانو جان

 

قصه هــــــای دخــتر چادر زری را بانو جان

عاشق افسانه هارا عاشـــــــق خود ساختی

از کجا آموختی افســـــــونگری را بانو جان

زانکه بینم موج مـــویت را دعا ها میـــــکنم

گر خدا گــیرد ز رویت روسری را بانوجـــان

تا بیابم پازیب ی را که زیب پای توســـــــــت

طی کنم من کوچه های زرگری را بانو جـ-ان

با همه خود سازی هایت ـ باز هم من میکشم

انتظار یک نگـــــــاهی سرسری را بانو جان

 

                  ***

دیو دلداده منم وآن مــــــــــاه پری ـ بانو بود

بی گمان آن دخـــــتر چــــــادر زری بانو بود

به خط استوای کوچه ی تان گشته ام جوگی

هوای دیدنت دارم که اینسان گشته ام جوگی

مهاجر گشته ام اندر دیاران  خــیال تو

برونم من ز مرز شک وایمان ـ گشته ام جوگی

چه گونه سینه ی یخ بسته ام از عشق آبی شد

چه مشکل دل سپردم من ـ چه آسان گشته ام جوگی

توقع و امیدت - بر دگرگونی من کم کن

ندارم نقطه ی بر رسم پایان گشته ام جوگی

 چه میشد روزن امید ها از دور پیدا بود

حقیقت انتهای جاده ی شیرین رو یا بود

چه میشد همدم تنهایی های من تو میگشتی

به خلو تگاه ی معراجم خدای من تو میگشتی

چه میشد رنگ رنگ زندگی ام با تو بودن بود

برای تو غزل گفتن برای تو سرودن بود

چه میشد در طلوع صبحد م هر دو تک و تنها

وراهی میشد یم با هم کنار ساحل دریا

چه میشد آفتاب عشقمان از دور میتابید

به شب های سیاهی چلچراغی نور میتابید

چه میشد یک حقیقت بود آنچه گفته ام اینجا

چه میشد این چه میشد ها نبودن محض یک رویا

از تو دوری دور اینجا بیخبر افتاده ام

در سکوت خویشتن من دربدرافتاده ام

گفتی این دل کلبه ی از بودوباش یاد توست

دردلت جا دارم اما ازنظر افتاده ام

                      ***

بس که میگردم به هر سو رنگ زردی میکنم

 تا ره وصلت بیابم رهنوردی میکنم

  گشته ام مجنون عصر خویش- بر رسم زمان

نیست کارم با بیابان کوچه گردی میکنم

                       ***